mhttp://www.ikonrtv.nl/kerknieuws/nieuws.asp?IStrAction=&oId=93820et
celibaat op termijn afschaffen"~' '

:a

DI 08 aug 2006 I 10.12 ~

Peijnenburg, die zich al tientallen jaren verzet tegen het verbod
voor priesters om te trouwen.

De afgelopen maanden zijn in Brabant drie priesters opgestapt,
omdat ze niet met het celibaat konden leven. In Eindhoven is zelfs
een priester uit India gehaald, omdat er in Brabant geen te vinden was.

Volgens Peijnenburg kan het zo niet doorgaan. Hij is dan ook blij dat er priesters zijn opgestapt.

Bron: Omroep Brabant

ua Beluister

:.

MA 28 aug 2006 I 12.10

Voor de gezamenlijke priesteropleiding van de bisdommen
Antwerpen, Gent, Hasselt en Mechelen-Brussel, die op 1 september
van start gaat in de gebouwen van het Johannes XXIII -seminarie in
Leuven, heeft zich geen enkele priesterkandidaat aangeboden.

Begin maart werd door de bisschoppen van Antwerpen, Gent,
Hasselt en Mechelen besloten tot de gezamenlijke priesteropleiding
in Leuven gezien het kleinere aantal seminaristen. Er werd voor Leuven gekozen gezien de aanwezige
accomodatie en de goede bereikbaarheid.

Het bisdom Brugge dat van oordeel is nog krachtig genoeg te zijn om een eigen seminarie te behouden
doet niet mee met het interdiocesane initiatief. Brugge heeft dit jaar vier, mogelijk vijf
priesterkandidaten, aldus Doenja Van BelIeghem, adjunct-perschef van het bisdom Brugge.

Het bisdom Brugge heeft traditioneel altijd meer priesterroepingen gehad dan de andere Vlaamse
bisdommen. Het feit dat het bisdom Brugge nog relatief veel jongere priesters telt zou één van de
redenen zijn waarom er zich nog West-Vlaamse kandidaten aanbieden voor het priesterschap.

Bron: Gazet van Antwerpen

28 aug 2006,16.23 uur
Door: Nicodemus

In een interview met de Volkskrant (22-08-2006) zegt rk-kerkleider, hulpbisschop mgr. De Korte over het
priesterschap: "De priester heeft een mystieke relatie met God, een band met het evangelie, het woord van
Jezus. ( ) Het is vanuit die religieuze dimensie dat je kiest voor het celibaat. ( ) Het is een vrijwillige keuze. Je
krijgt jarenlang de tijd om te toetsen of je dat charisma hebt gekregen. ( ) Ik ontmoet veel parochianen die

zich afvragen of het niet beter is als priesters trouwen. ( ) Maar het gevaar,is groot dat je de spirituele dimensie
verliest." Priesters worden dus geacht een levendige religieuze relatie, een /!i\'ystieke band met God en zijn Zoon
Jezus te hebben én onderhouden. De kerkleiding acht zich gebonden aan een onveranderbare Traditie, waarvan
zijzelf de interpretatie bepaalt! Hun spiritualiteit wordt gevoed vanuit een bijzondere interpretatie van de
Schrift, en vooral een opvatting over het Laatste Avondmaal dat Jezus vierde met zijn leerlingen, en waar hij,
Christus, de gedenkwaardige woorden "Dit is mijn Lichaam" over het brood zou hebben uitgesproken, en "Dit is
mijn bloed" over de beker met wijn. Werd dat aanvankelijk als een gemeenschapsviering (gezamenlijke
maaltijd) met hoog symbolisch karakter gezien en herhaald ("Wij, allen tezamen, vormen één brood, één
lichaam" - in 1Kor. 10,17 -; "Ontvang watje bent" - in Augustinus' preek 272 -) in de Middeleeuwen
veranderde de sacramentele viering van dit gebeuren sterk richting devotie voor de tastbare elementen ervan -
brood en wijn - onder invloed van de spiritualiteit van de monniken in kloosters én de volksvroomheid van
mensen als Franciscus van Assisië, die als het ware een affectieve band ontwikkelden met het eucharistische
brood en wijn, door er in hun mystieke vervoering de werkelijke tegenwoordigheid van Christus, de
verheerlijkte hemelse heer in te beleven. In de discussies over de inhoud van het begrip "werkelijke
tegenwoordigheid" (van Christus in het eucharistisch brood plus wijn) veelal door monniken gevoerd tussen 850
en 1100 (Radbertus, Ratramnus, Berengarius van Tours, Lanfranc e.a.), werd het begrip transsubstantiatie
geboren: de substantie van het brood verandert bij uitspreken van de Instellingswoorden ("Dit is mijn Lichaam"
enz.) door een gewijde ambtsdrager (wijding verzorgd de ononderbroken band met de apostelen én de Heer),
maar de verschijningsvorm blijft zoals ze was. Tijdens het Vierde Lateraanse Concilie in 1215 is dit als officiële
leer tenslotte top-down vastgesteld. De hemelse substantie van het brood werd zo de garantie voor

uiteindelijke verlossing en redding: de Blijde boodschap volgens de rk.kerk. Mede om het volk deze leer in te
prenten in het hart, organiseerde de kerk rond het zien van het eucharistisch brood (hostie) een ware cultus
(Lof, Sacramentsdag, processies) en sloot daarbij nauw aan bij de volksdevotie, die hulp verwachte vanuit het
hemelse om het van bovennatuurlijke herkomst gewaande kwaad te bestrijden, alsmede kwijtschelding van
schuld en boete. Een traditionele rk-priester (en andere zijn er bijna niet) moet sterk op de eucharistie
gefixeerd zijn, en ziet ook nu voor zijn geestesoog de lijdende en verrezen Heer in de hostie. Dat is hem heilig.
Dat moet hij allereerst voor zichzelf zien te bewerkstelligen, te verdiepen en voorts te handhaven, (dus bijkans
een monnik worden!) Die volkomen lichamelijke en geestelijke inzet valt niet te combineren met de relatie met
een vrouw, met huwelijk en gezin, of met een gewoon leven in onze beeldcultuur die doorlopend de hormonen
opwekt en opjaagt bij wie daar gevoelig voor is. (m.n. de meeste mannen) God deelt dus geen
celibaatscharisma's uit, maar de natuur (onze genen). De cultuur plus sociaal-economische situatie helpt een
handje mee (in het grauwe en grijze verleden van het Westen, maar ook Azië, Afrika en L-Amerika nu)) of
tegen (nu in het Westen). Dat de Middeleeuwse eucharistische mystiek of spiritualiteit thans door mannen nog
alleen in grauwe afzondering en eenzaamheid, buiten het gewone maatschappelijk leven beleefd en geleefd kan
worden, is er m.i. de oorzaak van dat de animo voor een mannelijk, celibatair priesterschap verdwenen is. Het
is een te gekunsteld leven in onze tijd, met vele nieten. Alleen wie carrière maakt en de handen vol heeft aan
zinvol werk, krijgt daar enige compensatie voor. Wie sociaal bewogen is, kiest dus liever voor beroepen als
maatschappelijk werker, psycholoog enz., en verkiest een relatie waarin opgebouwde seksuele spanning op
natuurlijke wijze, zonder aangepraat schuldgevoel, én tot vreugde van alle partijen kan afvloeien. Een ding
moeten we rk-kerkleiders toch nageven, soms zijn ze echt vooruitziend. Wie immers aan het celibaat komt,
komt aan de roomsche spiritualiteit, ja aan de kerk zelf. Het gehele rk-bouwwerk kon dan wel eens als een
kaartenhuis in elkaar vallen. Het morele machtsvacuüm dat dan in de wereld ontstaat, wil men natuurlijk
voorkomen; traagheid, denken in termen van eeuwen en eeuwigheid en schijnbare bewegingloosheid zijn een
gevolg. Moeten we ze dat kwalijk nemen? Men gooit toch ook geen oude schoenen weg voordat men nieuwe
heeft?!

Het goede fluistert, het kwade schreeuwt

INTERVIEW, Lidy Nicolasen

gepubliceerd op 22 augustus 2006 02:47, bijgewerkt op 02:47

AMSTERDAM - Wie priester wordt moet zich aan het celibaat houden. Dat valt sommige
priesters zwaar. Onlangs traden er enkele om die reden uit. En er zijn geheime relaties. Maar
volgens deken De Korte blijft het celibaat heilig.

Van onze verslaggeefster

In het eerste bijbelboek, Genesis, staat het al beschreven: de man zal zijn vader en moeder
verlaten en zich hechten aan een vrouw. Mannen en vrouwen gaan samen verder om kinderen
voort te brengen. 'Het is natuurlijk en vanuit katholiek perspectief anzelfsprekend', zegt Gerard
de Korte, deken van IJssellanden en hulpbisschop van Utrecht.

Maar priesters maken die keuze niet. Hen wacht een celibatair bestaan. Een leven zonder vrouw
en kinderen. Wie dat niet volhoudt, kan geen priester meer zijn. Volgens de stichting Magdala,
waarin vrouwen en vriendinnen van priesters zich hebben verenigd, zijn veel priesters in het
geheim een relatie aangegaan. Hef het celibaat op, hebben zij de paus gevraagd. De Korte kent
de wens - 'Ik leef niet met m'n hoofd in de wolken' - maar het celibaat blijft voor hem heilig.

'In West-Europa en Nederland zal die vraag steeds blijven komen, omdat velen de mystieke
relatie met God niet meer kennen. Het celibaat is gebaseerd op de prediking van Jezus. Er zijn
mensen die afzien van het huwelijk en verplichtingen tegenover vrouwen kinderen omwille van
het koninkrijk der hemelen. De priester heeft een mystieke relatie met God, een band met het
evangelie, het woord van Jezus. Het is een charisma. Het is vanuit die religieuze dimensie dat je
kiest voor het celibaat.'

Het celibaat was er niet altijd.

'In de dertiende eeuw is het celibaat verplicht gesteld, maar ook toen al leefden velen celibatair,
zeker kloosterlingen. Het concilie van Elvira spreekt in de vierde eeuw al van parochiepriesters
die celibatair leefden. Je hebt twee groepen in de katholieke kerk: wereldheren die parochiewerk
doen, en kloosterlingen. Voor de wereldheren werd het vanaf de dertiende eeuw algemeen om
celibatair te leven. Het is een eerbiedwaardige traditie.'

Omwille van het koninkrijk?

'Het koninkrijk krijgt gestalte in het leven van Jezus. Het gaat dan om grote vragen van schuld en
boete, gerechtigheid, werken voor vrede, recht doen aan de armen, troost bieden aan zieken, dat
zie je allemaal in het leven van Jezus. Maar als je alleen functioneel denkt, kun je als priester niet
ontspannen leven. Je moet een levendige, religieuze relatie hebben met God, en een goed
netwerk van familieleden en vrienden. Gevoelens van eenzaamheid ontstaan doordat het
religieuze gevoel is getemperd of doordat de banden met vrienden en familie zijn verzwakt.
Priesters zijn ook sociale wezens. Al in de Middeleeuwen zijn er traktaten geschreven over
vriendschappen binnen de kloosters. Je moet leven met God en de medemens. In die zin is de
priester een vader van vele kinderen.'

Maar hij mag niet zelf de biologische vader zijn?

'Nee. Een aantal priesters leidt een dubbelleven. Ik ga geen feitel},pntkennen, het leven is
weerbarstig en er haken priesters af. Ik kan hun leven niet wegen, maar het is tragisch de gelofte
niet te kunnen houden. Maar ik wil ook zeggen: het goede fluistert, het kwade schreeuwt. Over de
hele wereld zijn er zo'n 400 duizend priesters en een miljoen religieuzen. Ik ga ervan uit dat de
meesten celibatair leven. Ik ken veel priesters die celibatair leven en gelukkig zijn. Hun wordt
groot onrecht gedaan, omdat de opvatting heerst dat ook zij de katjes wel in het donker zullen
knijpen. Het lijkt onbegrijpelijk dat mensen vrijwillig afstand doen van erotiek en seksualiteit. Je
moet twee keer kiezen, zei ik mijn priesterstudenten altijd. Je moet kiezen voor het priesterschap
en voor het celibaat. Je kunt het celibaat nooit op de koop toe nemen.'

Priesters moeten zich ook in gedachten onthouden?

'Natuurlijk, iedereen heeft dromen, een onderbewustzijn, waarin seksuele verlangens een rol
spelen, dat is elk mens gegeven. Maar uit eigen wil jezelf bevredigen, daar zie je van af. Op de
priesteropleiding leren we dat niet te zien als doodzonde of taboe. Een mens heeft hormonen.
Ten tijde van het rijke roomse leven, in de jaren twintig tot zestig, was de kerk nogal
lichaamsvijandig. Maar wij zijn ook schepselen, het lichaam is de tempel van de heilige geest. We
moeten trots zijn op ons lichaam dat aan God is verbonden.'

Het celibaat wordt ook gezien als afwijzing van vrouwen.

'In oudtestamentische geschriften is sprake van priesters die zich onthouden van gemeenschap
met een vrouw als ze tempeldienst hadden. Daaruit is voor een deel te verklaren waarom
omgang met vrouwen onrein zou zijn. In Nederland speelt dat nu niet. Seksualiteit is ook een
gave van Gods geest.'

Moet het celibaat niet een vrijwillige keuze zijn?

'Het is een vrijwillige keuze. Je krijgt jarenlang de tijd te toetsen of je dat charisma hebt gekregen.
Als je dat niet hebt, moet je geen priester worden. Ik ben historicus, ik ken de traditie, maar ik
weet niet wat de toekomst zal brengen. Persoonlijk ben ik geen voorstander van wijzigingen,
maar ik ben genoeg historicus om te beseffen dat celibaat en priesterschap ooit kan worden
ontkoppeld. Bisschoppen uit derdewereldlanden willen oudere, beproefde mannen met een
stabiel huwelijksleven tot priester wijden. Ik ontmoet veel parochianen die zich afvragen of het
niet beter is als priesters trouwen. Er is veel discussie. Maar het gevaar is groot dat je de
spirituele dimensie verliest. Het celibaat wijst vooruit naar de wereld die komen gaat. Christenen